Het is 18 maart, het ijs is al een maandje van het wilhelminakanaal verdwenen, de temperatuur is 9,4 graden…… dus waarom niet?

Om kwart over 12 kwamen wij, 3 echt ‘bikkels’, met grote praatjes weer bijeen in de keuken. Onze vaste verzamel- en stamplek in de zomermaanden. De hond weer in zijn nopjes want als Koen komt gaan we zwemmen en als trouwste supporter zag hij het helemaal zitten. Net als wij, de praatjes en grapjes waren flink aanwezig onderweg naar het kanaal. Maar toen….

Duidelijk afspraken gemaakt.. of eigenlijk maar ééntje en dat was: 3, 2, 1 en dan springen. Zo gezegd zo gedaan, maar onze Rick dacht eerst jullie dan ga ik haha. Koen en ik hadden geen tijd, of liever gezegd geen warmte om te wachten dus begonnen gelijk met onze armen te zwieren en zwaaien om ook maar enigszins warm te blijven. Een poging die bij mij totaal mislukte, want het was niet warm en het werd ook niet warm. Koen was “ingezwommen” en was van plan een record tijd te zetten op de 100 vrij. Echter zou hij dat dan alleen moeten doen want Rick en ik hadden wel weer genoeg gevoeld, of liever gezegd we voelde bijna niets.

Terug lopend naar huis zei Koen doodleuk: “Eerst is het altijd zo’n warme tinteling en dan pas wordt het koud hé”. Rick en ik waren het er over eens; dat was een tinteling geweest van nog geen halve seconde.

Ondertussen is Rick al aangekomen in het zwembad in Breda, waar hij (hopelijk) erg goed zwemt, aan de kou kan het in iedergeval niet liggen. Koen is zijn eten aan het opwarmen en ik? Ik ga douchen en me tenen ontdooien.