Rennend over Istanbul airport
Inmiddels heeft Desiree weer wat geplaatst dus hierbij het vervolg verhaal van haar reis die zondag begon.
Nadat onze vlucht op Schiphol ruim een uur later was vetrokken dan gepland (maar wel met ons erbij 🥳) zaten we behoorlijk gespannen in het vliegtuig want we zouden landen op het moment dat onze tweede vlucht zou vertrekken. Maar toen onze snacks werden gebracht en ik Candy Crush had opgestart konden we toch een beetje bijkomen van alle stress. Ik heb nog nooit zo’n vies broodje kaas, zo lekker gevonden en heb zelfs de komkommer en tomaat verorbert. Eenmaal geland op Istanbul was onze vlucht naar Diyarbakir al vertrokken… maar op de trap naar beneden werden we met een bordje opgewacht en met 100kilometer per uur met een busje naar de andere kant van het vliegveld gebracht. Vervolgens snel door een enorm
vriendelijk -ahum- mevrouw bij de paspoort controle geholpen, door de body scan en zo het volgende vliegtuig in. Wij waren echt de aller aller laatste 5 mensen waar een compleet volgeboekte Boeing 737 op zat te wachten. We kregen daarom wat gefrustreerde en onaardige blikken toegeworpen, maar uiteindelijk was iedereen blij en konden we vertrekken. Die blijheid was van korte duur want…. wij hadden onze koffers niet meer gezien sinds Schiphol en het kon nooit dat deze net zo snel als wij over het vliegveld waren gescheurd…
Diyarbakir bedankt!
Na een relatief korte vlucht zijn we veilig geland in Diyarbakir. In de tunnel vanuit het vliegtuig naar het vliegveld, ik noem het even “de slurf”, greep Sukran naar haar broekzakken en kwam ze erachter dat ze haar telefoon kwijt was. Na onze 4de Usain Bolt sprint van die dag, hebben we de telefoon teruggevonden in het vliegtuig en konden we op weg naar de volgende uitdaging: de bagageband. Want we waren het er eigenlijk allemaal wel over eens, de kans dat onze koffers waren aangekomen was zo goed als 0%. *pieppieppiep* galmde door de aankomsthal en de koffers kwamen met een flinke klap en stoot aangerold… maar niet die van ons. Na wat navraag werden we doorverwezen naar de “international transit” bagageband, op een drafje gingen we snel een kijkje nemen en wat bleek? Er lagen precies 5 koffers te wachten, geen idee hoe dit alles ooit goed gekomen is maar ik was dolblij om mijn grijze vierkante meter na meer dan 3000kilometer terug te vinden 😊 Onze taxi (gehuurde bus inclusief 5 familie leden) kon ieder moment arriveren, we zouden nog 1 tussenstop maken bij familie op onze weg naar Siirt dus ik had besloten nog even snel een sanitaire stop te maken. Na het openen van 8 toiletdeuren, zakte de moed mij in de schoenen want een “hangtoilet” was het laatste waarop ik zat te wachten na deze hectische dag, het voelde dan ook als een puur geluksmomentje toen ik de aller aller aller laatste deur opende en ik een “normaal-oer-Hollands toilet” zag 🤩 Buiten wachtte ons een warm ontvangst en kon de autorit van 2,5 uur beginnen! De tussenstop zou plaats vinden na iets meer dan een uur: Batman.





Vanmorgen om 08:00 uur vetrokken om op tijd op Schiphol te zijn. We waren 3 uur en 15minuten voor onze vlucht op Schiphol dus ik zou meer dan genoeg tijd hebben om tax free te shoppen en een heerlijke cappuccino te nemen bij de Starbucks. Nou… daar is niks van terecht gekomen. Om 09:20 uur liepen we de vertrekhal in en zijn we letterlijk bij de deur aangesloten in de wachtrij en uiteindelijk zijn we ruim 3,5 uur later (inclusief ruzies, scheldpartijen, drama en een hele
hoop frustraties) in onze vliegtuigstoel geploft. Eindelijk zitten we, wel hijgend, want we zijn vanaf de paspoort controle met een Usain Bolt sprint vertrokken naar de gate, die ongeveer 500meter verder was. Uiteindelijk de bemanning gesmeekt te wachten op onze andere reisgenoten en dat deden ze 🙏🏼 Nu op vliegtuigmodus en relaxen… O nee druk maken of we onze aansluiting in Istanbul wel halen 🤞🏼
Zaterdag 30 april was een drukke dag na het ontbijt zijn Ruud, Desiree en Rob eerst gaan fietsen want morgen is daar geen tijd voor. Ondertussen hebben Danielle en ik boodschappen gedaan. Daarna gegeten en gedoucht en de fietsen opgeruimd en cadeautjes gemaakt voor de Fam Loogman want daar moeten Danielle en Rob naar toe want die vieren hun verjaardagen samen.




de bakker om daarna aan de koffie te gaan. Toen naar Tilburg gereden voor het huisnummer op te halen en daarna door naar Alphen/Riel om dezelfde route te gaan lopen die Danielle afgelopen woensdag had gelopen dan hadden we toch even wat anders als heel de tijd dat verven. Het was inderdaad een mooie route en hij liep lekker. Daarna thuis gegeten en het slot van de voordeur opgehangen en het huisnummer. Ondertussen was ook onze naam binnen gekomen voor op de deur dus die hebben we ook meteen geplakt dus de voor kant is nu helemaal af. Bij de keuken is alles af het sanitair is klaar dus nu aan de zijgevel de boven ramen nog dan is dat ook klaar dus het einde is inzicht.






om te gaan eten. Na het eten zijn ze nog even verder gegaan met de voordeur opbouwen want daar kon alles weer terug op en dat is nu allemaal zwart geworden en een nieuwe lamp opgehangen bij de keuken ( ook voor Moederdag) want nu alles donker is was ook de lamp niet meer zo mooi dus is die ook vervangen.




Zondag 24 april was het even ontspannen na het ontbijt zijn ze lekker gaan MTBen op 013. Ruud, Desiree, Rob en Maickel. Ruud en Desiree waren met de auto gegaan want Desiree is nog steeds wel erg moe dus en op en neer fietsen en het parcour dat zou te veel zijn dus naar Maickel gereden en vanuit daar met Rob en Maickel vertrokken. Het was goed gegaan eigenlojk buiten verwachting. Daarna thuis gedoucht en gegeten en toen is Ruud met Ad al het glas weg gaan gooien dus dat kan ook niet meer kapot vallen en dat alles onder het glas ligt en toen was het natuurlijk tijd voor Max. Na de overwinning nog even een klein rondje gelopen en toen was het weekend weer voorbij.

we begonnen. Als eerste begonnen ze aan de voorkant en dan de drie ramen boven. Eigenlijk was dat een vaste en twee die open kunnen maar omdat we dat toch nooit doen zijn er drie vaste ingekomen. Ruud was ondertussen verder gegaan met de dakkapel. Desiree en ik waren nog even naar Sander en Suzan gereden voor de verjaardag en het huis want dat werd die dag gevierd maar dat kwam voor ons nu een beetje moeilijk uit.

Ik zie al verschillende bekende dingen voor ons, daar in Calvi. Dat gaat een hele mooie vakantie worden, dat weet…